انسان وقتى به قضاى الهى راضى و در برابر مشيّت و فرمان او تسليم باشد ، تهيدستى و بىنيازى ، خوشى و گرفتارى ، زندگى و مرگ ، عزّت و ذلّت ، سلامتى و بيمارى و . . . همه را از خدا مىداند و هيچگاه لب به اعتراض و شكوه نمىگشايد . « قتيبهء اعشى » مىگويد : براى عيادت فرزند بيمار امام صادق ( ع ) به محضر آن حضرت مشرف شدم . امام ( ع ) را در حالى كه اندوهگين بود بر در خانه ديدم . عرض كردم : جانم فدايت ، حال كودك چگونه است ؟ فرمود : همانگونه است كه بود ( و همچنان وخيم است ) . آنگاه به اندرون رفت و پس از ساعتى درنگ ، با چهره‌اى تابناك كه آثار افسردگى و اندوه از آن زايل شده بود ، به سوى ما باز گشت . من ( با مشاهده چهره شادمان امام ( ع ) ) اميدوار شدم كه حال كودك بهبود يافته است ؛ از اين رو ، دوباره حال كودك را پرسيدم . فرمود : در گذشت . عرض كردم : فدايت شوم ، زمانى كه كودك زنده و بيمار بود شما اندوهگين بوديد ؛ اينك كه مرده است ، شما را بر غير حال نخستين مىبينم ، علّت آن چيست ؟ فرمود : ما خاندانى هستيم كه پيش از وقوع مصيبت بيتابى مىكنيم ؛ ولى چون امر الهى تحقق پذيرد به قضاى خدا خشنود و تسليم فرمان او هستيم . « 1 » ب - اخلاق اجتماعى امام صادق ( ع ) به اخلاقيّات اجتماعى نيز عنايتى ويژه داشت و سيره و رفتارش در اين زمينه الگوى ديگران بود . رفتارهاى اجتماعى امام صادق ( ع ) همچون بخشش به نيازمندان ، بردبارى در برابر برخوردهاى نادرست ناآگاهان ، مهربانى و عطوفت ، مواسات و دلسوزى نسبت به مردم ، از مهمترين و عمومىترين راههاى ارتباط امّت اسلامى با آن حضرت بود كه در جذب آنان به مكتب امامت و علاقه‌مندى به خاندان پيامبر ( ص ) نقش مهمّى داشت . در اينجا به نمونه‌هايى از اخلاق اجتماعى پيشواى ششم اشاره مىكنيم .

--> ( 1 ) - كافى ، ج 3 ، ص 225 و بحار الانوار ، ج 47 ، ص 49 .